ریحان
تحریریه تولینک

در فرهنگ ایرانی، ریحان عضو اصلی سبزی خوردن است  و در تمام دنیا به عنوان یک طعم و عطر دهنده به غذاها مورد استفاده قرار می‌گیرد. ریحان بومی هند بوده و از خواصش این است که قرار دادن گلدان ریحان در کنار پنجره باعث دور شدن مگس ها و پشهها می‌شود.

خواص

ریحان طبعی گرم و خشک دارد و سرشار از  ویتامینA ، k، آهن، کلسیم و منبع خوبی از آهن است. 2 فنجان ریحان تازه یا یک قاشق غذا خوری ریحان خشک شده 10 درصد آهن مورد نیاز بدن را تامین می‌کند.

فواید

ریحان و سرطان: ریحان دارای خواص آنتی اکسیدانی است. آنتی‌اکسیدان‌های طبیعی موجود در این گیاه می‌تواند از بدن در برابر آسیب های رادیکال‌های آزاد محافظت کرده و به این ترتیب با انواع سرطان مبارزه کند.

ریحان و خاصیت ضد باکتریایی: ریحان به دلیل داشتن  اوژنول، لینالول، لیمونن، سیترال، ترپینول دارای خواص ضد باکتریایی است که عصاره آن را برروی زخم می‌مالند تا مانع عفونت شود. افزودن ریحان به سبزیجات نیز باعث سالم شدن غذا می‌شود.

ریحان و پوست: کسانی که ناراحتی‌های پوستی از قبیل پوست خشک دارند، می‌توانند با مقداری عصاره ریحان تسکین پیدا کنند. استفاده از این عصاره نه تنها خارش و تحریکات پوستی را رفع می‌کند بلکه موجب افزایش خاصیت انعطاف پذیری پوست نیز می‌شود. ویتامین A موجود در گیاه ریحان نیز از پیری زودرس جلوگیری می کند.

موارد منع مصرف

مصرف افشره‌ خوراکی ریحان نباید روزانه بیش از 4 قطره باشد.

مصرف افشره‌های خوراکی برای خانم‌های باردار، شیرده و همچنین کودکان مورد منع مصرف دارد.

انواع ریحان

ریحان گونه های متفاوتی دارد:

ریحان "مدیترانه " که به‌عنوان ریحان شیرین شناخته می‌شود و برگ‌هایش سبز روشن هستند.

ریحان "آسیایی" که ساقه‌های کرکی بزرگ با گل‌های صورتی و برگ‌های بنفش یا قرمز داشته و طعمی شبیه به میخک دارد.

ریحان لیمویی که طعم "لیمو" دارد.

ریحان "تایلندی" که شبیه به ریحان آسیایی است، اما برگ‌های آن باریک‌تر، تیزتر و به رنگ سبز روشن بوده و عطر شیرینی شبیه به شیرین بیان دارد.

ریحان در فرهنگ‌ها

در مصر، زنان گل‌های ریحان را در استراحتگاه افراد مورد علاقه شان می‌ریزند و در مالزی ریحان را در محل دفن مرده‌ها می‌کارند.  در ایران نیز افسانه ای در مورد ریحان وجود دارد، بدین شرح که: گویند اسپرغم(ریحان) پیش از انوشیروان وجود نداشت. روزی انوشیروان به دیوان قضاوت نشسته بود. ناگاه ماری بزرگ از زیر تخت درآمد. حاضران را از دیدن او ترس به هم رسید. قصد او کردند، شاه فرمود بگذارید شاید شکایتی داشته باشد. به دنبال او برفتند تا به کنار چاهی رسیدند. مار بر کنار چاه حلقه زد، آنگاه به درون رفت و برآمد، چون در آن چاه نگاه کردند، ماری دیدند مرده افتاده و عقربی نیش بر او بند کرده، نیزه ای از بالای چاه بر پشت عقرب فرو بردند و همچنان به نزدیک شاه آوردند و شاهنشاه را از حال مار و نیش عقرب آگاه ساختند. چون یک سال بگذشت، هم در آن روز شاه نشسته بود و به شکایات مردم رسیدگی می کرد. همان مار به نزدیک سریر آمد و از دهن خود قدری تخم سیاه بریخت و برفت. شاه فرمود آن تخم را کاشتند. از آن تخم اسپرغم بر آمد و انوشیروان که پیوسته زکام داشت از بوییدن و خوردن آن زکامش برطرف شد. شکی نیست که این داستان به این شکل صحت ندارد ولی بعید نیست که بذر را یکی از شاکیان که به حق خود رسیده بود، به عنوان هدیه آورده باشد.

تاریخچه

اصل این گیاه دارویی مربوط به نواحی هند و آسیا است که قدمت کشت آن حداقل به پنج هزار سال پیش برمی‌گردد. مردم سراسر دنیا از کشورهای ویتنام تا هند و ایتالیا از این سبزی خوش عطر و طعم برای انواع پخت و پز استفاده می‌کنند.

 

مقاله های مرتبط

متن دیدگاه

دیدگاه ها